تبليغاتX
ابر من ببار ...
هميشه پيشه ي من عاشقي و رندي بود ... دگر بكوشم و مشغول كار خود باشم

 

 

 

قار  ...

قار   ..

قار    .

 

همه ی کلاغ های عالم هم که جمع شوند

من رفتن  ِ تو را

باور نمی کنم .

 

•       •


+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم بهمن 1388ساعت 9 بعد از ظهر  توسط مريم موحدان   | 

 

 

خدا

آدم برفی ها دیر کرده اند

نگرانیم  !

  

 *                     *                        *                          *

*                             *                             *                      *

*                                *                                *


+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم دی 1388ساعت 11 بعد از ظهر  توسط مريم موحدان   | 

 


من عالــــم را پی ات سراســـــر گشـــتم
                                              با صبر  ِ زیـــــــــاد و گونه ی تر ، گشــــتم


کی می شود این که بشـنوم آمده ای ... 
                                            می خندی که  " سلام ! من برگشـــتم . "

 

؟ 

         

                   

  


+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم دی 1388ساعت 5 بعد از ظهر  توسط مريم موحدان   | 

 

 

*

                   *

                                                                 *

 

صدف را که از ساحل بردند ،

آخرين " دوستت دارم " ِ  دريا

هنوز

توي گوشش بود .

 

 

 


+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم آذر 1388ساعت 5 بعد از ظهر  توسط مريم موحدان   | 

 

                   

ابرای  مهـــربون  رحمتــت  کــــو   ؟

منتــظرم بین هــزارتا بن بست ...

گاهی آدم دلش میخواد بمیره ، (!)

تا ببیـنه  زندگی  ِ كسـي هست  ؟

 

 

 

 "  به خاطر زندگي ممنونم . "

:)

 

 

                  


+ نوشته شده در  سه شنبه نوزدهم آبان 1388ساعت 0 قبل از ظهر  توسط مريم موحدان   | 

 

 

 

 

زنجیــر علاج درد این ع ا ش ق نیســــت ؛

ديوانه ي  تو  فقـط  " تو "  را  مي خواهـد  .

 

 

 

*

 *                   

 

 

 

 


+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم آبان 1388ساعت 7 بعد از ظهر  توسط مريم موحدان   | 
 

 

 

 

 

حالا كه ديگر نيستی ،

تازه فهميده ام

از ميدان ِ ونك تا انقلاب را پياده رفتن و

چيپس ِ پنير و پياز خوردن ( ! ) ،

همان تكه ي كوچك و لق ِ بهشت بود

كه روي ِ زمين

پيدايش كرده بودم .

 

 

 

       •

             •

 

 

 

" ماهور - گوشه داد - سوز و گداز • يادگار دوست - شهرام ناظري "

 

 

 

 

 

 


+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم مهر 1388ساعت 12 بعد از ظهر  توسط مريم موحدان   | 

 

 

                        ♥

                               ♥

 


آخر چگونه قلب تو را .... ( ؟ ) من كه توي راه ،

حتي رديف مورچه هـــــــا را مواظبــــم ! ؟

                                                                  

 

 

 

 


+ نوشته شده در  جمعه دهم مهر 1388ساعت 2 بعد از ظهر  توسط مريم موحدان   | 
 

 


 " سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
     کاين بود عاقبت کارِ جهان گذران  "

 

 

 

----------------------------------

 

 

ديگر برو ..  نشاني از آن بام و دام نيست
آزاد كردمت ؛  "  نفست مبتلام نيست  "

من اشتباه كردم از اول كه خواستم
ثابت كنم  كه ع ش ق فقط در كلام نيست

آسوده باش ..  تازه مسلمان ساده ات
مثل قديم آنهمه نادان و خام نيست

صدها هزار بام  ولي باز جَلد تو !
من تا هميشه بيشتر از يك هوام نيست

مشت ترانه هاي مرا وا كن و بگو
گل هاي پوچ عشق تو توي كدام نيست ؟

افسوس مي خورم كه دلم شرط بسته بود
قلب تو شهر سنگي ِ پرازدحام نيست !


.
.
.


مي بخشمت كه اينهمه بد بوده اي ؛ ببين ؟
در عفو لذتي ست كه در انتقام نيست .

 

 

 

 

 


 


+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم شهریور 1388ساعت 0 قبل از ظهر  توسط مريم موحدان   | 
 

         

 

             ♥

                                                               ♥

       ♥

                                                           ♥

 ♥

       

 

اين روزها ، از هميشه خوش ترم .. دلم خوش است به اين كه هر روز غروب مي بينمت ؛ با آن لبخند هميشگي ِ از خرماهاي ِ شيرين ِ مهرباني ات شيرين تر !


تو مي نشيني كنار سفره و لبخند مي زني . مي داني كه من عاشق لبخند ِ توام . محوم در لبخندت . ديوانه ام ... !  با اين همه لبخند مي زني و مي گويي " بفرما  " . و من هول و گيج تند تند مي خورم و زير لب فقط مي توانم يواش بگويم " دست شما درد نكند . "

 

مهربان خودم ؛
اينطور كه تو نگاهم مي كني ،
من ديگر به خانه بر نميگردم !

 

 

 

 

 


+ نوشته شده در  سه شنبه سوم شهریور 1388ساعت 11 بعد از ظهر  توسط مريم موحدان   |